آوردی
ای غــربــــت ما خزان زرد آوردی
هــر روز ســیاه زمانه کــــرد آوردی
جــز اینــکه ترانه گوی غم نامه شوم
بر د ست سخـــن ســرود درد آوردی
نگـــفـــتی
نــگاه ات قهــــرمان داســـــتانم
بخــــوانم قصـــه تــــو با زبانم
نگفتــــی ایل و با کی هم تباری
نویســــم من همـــان را در بیانم
کار طربم
با تو افتاده هـــــوای دل وکار طربـــــم
با تو گردیده همه شور و نشاط سببــــم
من و دل پربــــزنم در گـــذر نور بـروم
می به ساغر بکشـــم مست ز تاک عنبم
در دلم نیست هوا و هــوس خیره سری
سر به تعظیم ره عشــق و به راه ادبـــم
من همه عمر گسستم ز همه شوکت ومال
نقش پاییست مرا مسکن و خاک وجبـــم
بی عشق
درد از دو طرف بخوانی باز هم درد است
بی عشـــــق جهان تو غبار و گرد اســــت
در خیمــــه بــــزی و یا اگـــرعصــر نوین
هر لحظـــه بی عشـــــق ما شبگـــرد است
******
****
غمبارتر
باز بارانی منــــم ویـــــرانه و بیــــــمار تر
از خود و دنیای ســـر گردان خود بیزار تر
گم منــــم در گر یه با دردعــطش بار دلم
در سراب تشــــنه لبـــــهای خـزانی زار تر
می فشارد تنــگی زنجــــیر د ســــت باورم
من نیشنیم شام ظلمـــت با د ل بیــــدار تر
این دلــــم را داغ می سوزد تنــــم را آتشی
می گدازم درکــف بیگانه از خود خـوار تر
دام غـــــم افتاده ام من در کویــــر درد ها
زین سیاه سقــــف حزین بیزار منم بیزار تر
این تنم می پوسد از تــنگـــی و سـرد زندگی
می فشارد این گـــلویم درد حســـرت بار تر
جان من می بلعد این خود سر زمان زندگی
می شوم گم در جهان غم غمـــی انبار تــــر
روزبارانـــی منـــــــم ازمن بریــــده آفـــتاب
درد مـــن( یلدا ) سکـــوت شام من غمبار تر
*********
*****
بگذار
من گریه شدم شام غم بی سحر خود
نالیده نخفتم به شب و چشم تر خود
بگذار من آشفته بخوانم غـم خود را
این داغ زده ناله کشد از جگــرخود
در هر غزل
انگیــزه های یاد تو شور شراب داد
از داغ های ســوخــته ما را کباب داد
از مـــرز ها گذشــت نوا های تلخ من
در هر غزل ورق ورقم را کتاب داد
******
****
جوشــــن شعـــر
چــراغ خانه دل از فضای روشـــن شعــــر است
صــدای آفرینـــــش زبانـــت روزن شعــــر است
فـــــروغ رویـــــش ســــبز بهاری حضــــور تو
به جولانگاه هســـتی از منور بود ن شعــر است
ببارد یک نفـــس از کهـــکشـــــان آســـما ن تو
لب سر خ کتاب تو ســتاره چــــیدن شعـــر است
به دشت و د شــــت از شام سـیاه آواره گردیـد ن
سراغ گمشده در باغ گلشــــن بودن شعـــر اسـت
دل دریا شــد ن قصر ستـــــم از بنیه بشکســـتن
به بحر غصه غواص بودن تو جوشن شعر است
ا گــر گردیــد( یلدا ) گلشـــن آباد کــــلام تـــــو
که آن بــوی بهاری زینــــت بوید ن شعــر است
شب یلدا
شب یلدا،شب رویش ، شب زایش خورشید است
شب ظلمت شکن کردار نیک آیین جمشـــید است
اهــورا ّپیــــک پیــــــغام آور و هم روشــــنایی ها
جهان رنــگ خوشبخــــتی صدای نور و امید است
