ز لانه دور مانده
ز لانه دور پرستــــو دیــــــر مانــــده
کبوتــــر هـــای در دام گیـــــر مــانده
خزان دزدیــــده آن لبخـــند مست اش
گلـــــوی خســـــته پا زنجیــــر مانـده
می فــــگنـــم
برای حلــــقه انــــدوه ، دار می فگنـــم
د لـــــی که راز ندارد کــنار می فگــنم
صدای دل بـــبرم د ور های روزن تو
به باغ روشـــن چشمـــت بهار می فگنم
*****
***
دیرینه ندارد
این سینه من کیــــــــنه ندارد بــر تو
هــر خــــیره سر، آینــــه ندارد بر تو
د لـــشاد شـــو و به شادمانی گذران
د نـــیا در، د یـــــریــــنه ندارد بر تو
******
****
نالیدن من..
ای ناله مســـوز گلوی نالیـــدن من
از سبزه مگیر هوای رویــدن من
گلهای سرود خود چمــــن میسازم
پر پر نشود بهار بها ر چیـدن من
******
****
تیغ زبان
آزاد گی و بیــــــــان من بشکســــتند
این شــــــور شر عیان من بشکستند
قلــــــب ز صفای روشنـــــی آبادم
با کار عــنا تیــــغ زبان بشکستــــند
****
بسپار به....
دل بســتی و گر نبستی این کار جهان
این آمدن و زیک طـــرف رفتــن مان
دل را بســــپار به عشق بی نام نروی
این تحـــفه زندگــی بمانـــد به نشـــان
برای دل ...
خاموشـــی برو صدای دل نیســــتی مرا
رو روز خوشــــی برای دل نیستـــی مرا
ای راه دراز گـــــــذ ر به غمـــــها داری
درد م مفــــشار رهای دل نیســــتی مرا
دل بازی
مـــــن آمد م و خـــبر زدل دل بازیســــت
از تـــار د ل اهـــل نــــــواآوازیـــــســـت
گفتــــم بـــروم در صـــــف این دل بازان
چون خاسته از این صدای دل اعجازیست
دنیای نـــو
جهان! بگـشای فصل نــوکه آگاه تــر کند ما را
بگــردان رنگ هستی را که روشن در کنــد ما را
بزن آتش به عالـــم دست اهــریمـــن زبون گـردد
بــیا ب راهی که ظلمـــت از ریا ابتـــر کند ما را
جهان تاریک و دلها فتنه انگیزد در این جولان
دل تاریک رهان بر ما جفا را سر کنـــد ما را
بـساز طــرحی که بار آرد جـهان روشـنی برما
وگر نه در سکوت سنگ چـون آجـــر کند ما را
ز خورشید حقیقت ره گشـــای، بنـــیاد هســـتی را
ستون این زمین از جهــل رو دیگــر کنــد ما را
بها ران ارمــــغان آ رنـــده د نــیا ی ما گــــردد
میار( یلدا ) خزان این سبزه باغ اخگر کند ما را
