تا قرن بیداری .....
سحر را بنوا ز ..
با چوب نی دربیابانهای شب ...
جنگل خفـــته بیدار شود...
بنواز نی ....
درعمق شبها...
تا سبز ترین اقیانوس ..
در مد و جذ رزندگی ...
رود عشق را جاری کند ...
از مرداب ها بگذر..
دست آزادی را..
در روشن ترین برج
بر افراز ...
و از دنیای سبز سخن گو..
....و نوا های شبانه ما را
با شب چراغ روستایی..
به قرن بعد از ما پیوند دهد...
این زبانه های سر کشیده هستی...
از فصل به فصل میگذرد ...
از چشم به چشم آدرس
تبعید ما را...
بهم وصل میکند
آفتابی سخن را آواز کن...
بیتاب ترین لحظات را..
در صفحه شب بنویس..
بنواز در نی چوبی..
تا سحر گاهان
قرن بعد از ما....
نقش زمان...
بامــدادی چهچه مرغان به گوشــم میـــرســـد
فصل پاییز رنگ زریــن باغ ،هـوشـم می برد
بر گهای زرد و سـرخ شــــاخهء کاج سپـــید
هرچه بینــی فصل رنگیــن زمان را می کشد
لب به گفتار می کشاند گام ســـوی چون بهار
این هوای خوش ز سوی کوی نیــسان می دمد
منـــظـــر دنـــیای زیـــبا می بـرد غم را زمن
در پی همـــد م نشــستن دل درونم مـــی تپـــد
گه گاه باران پاییـز قطـــره می چیـــند به باغ
تشنه و خشکیده سار از ریشه ها نم می چــشد
گاه گــریزد بــرگــها از دا م ســـــــرد باد ها
باز اســـیر پنـــجه بیــــداد باد ی مـــی تــــنــد
این بدان( یلدا ) در یــن دور جهان دوره گـــرد
فصل های رنگ و رنگ نقش زما نت میکـــشد
*******
***
*
آزرین....
بهاران رفت و پاییز باز با رنگ زریـن آمد
ملایم تر هوا از سال پار روی زمیــن آمد
منقش باغ رنگین تر هوای آب و تابی داد
چه زیــبا دســـت نقاش طبعیت آزرین آمد
