تازه کرد
فصل باران در بهاران رنگ و بو را تازه کرد
عند لیبان ســـوی باغ آمد گلـــو را تازه کــــرد
صبح روشـن باز بــــر گلهای تـــر شبنم رسید
سبـــزه و پــــونه کــنار آب جو را تازه کـرد
غرورم به کمر
آلوده نیـــــیم دامــــن پاکــــم همــــه پاک
در راه حقیــقـــتم گــریــــبان همــه چاک
من میــــروم ودســــت غـــــرورم به کمر
می زیـــیم و میکشم می از شیره تاک
درین جمع
حرف از عشق درین محـــرکه بازار شـــود
عاشقان باز دریــــن جمـــع پـــــد یــدار شود
خوش به آن دم که بگردانی به کف جام قدح
نور خورشید رخـــت مجلــس عـــــیار شـود
نگاه اول نیست
نگاه ســـــرد چشــــمانت نگــــاه بار اول نیســــت
گمــــانم ره بریــدی حرف تو اظــهار اول نیـســت
زدور ها میــرســـیدی گــرم و رویا سر به کوی من
هــوای خوی سر بالای تو ، کــردار اول نیســـــت
نمـــودم صحبــــت اماهــرچه از آن داغ دل گفتـــم
مگر ایـــن دیـــدن من صحـــنهء دیـدار اول نیست
رخ رنــگ خــــزانــم کــــرده روز ســرد سر مایی
ببیــن حالم که بد تـــر گشــــته آن بیمار اول نیســـت
میـــان کــــوچه باغ هر غزل هر بار پــــویـــیـدم
به جز ناله هوای شعــــر ها اشــعار اول نیســـــت
زنـــور و روشــــنی و عشق گفــتم من شب( یلدا)
زبانم آن همان است و ،ولی گفـــتار اول نیـسـت
نشد!!
هر چند ببرم زیاد نام تــــو نشــــد
جامی نخورم ز می جام تو نشــــد
تا گوشهء خلـوت بکنم از همه کس
تا ره نبــرم کـــوچه و بام تـــو نشد
ساز شود
روزیکـــه ترانه های من ساز شود
با تـــــار نوا شــــبانه آواز شـــــود
یــــاد آورم آن ســـــتاره نام تـــــرا
در دفتـــــر دل سرودم اعجاز شود
باران
باران ، ببار فصل طبعیت به رام تســـت
هر قطره در گلوی گل انگار جام تســــت
این ریــــشه ها بــنام تو جــوانه مــــی زند
رنگین و سبز و تازه وتر نقش گام تســــت
بهار
به جز باران بهـــــار نامی چه بهتر
گل وشبنم چو بر جامی چه بهـــــتر
به باغ، این نسترن و آن تاج سنبـــل
به گلگـــشت بهــار گامــــی چه بهتر
نوشین بهار
ایــــن عظمــــت رویــــید ن آییــــن بهـــار
فـــــرحت زده در هــــوای رنگیــــن بهـار
خوش باش همین دو روز شاد بودن توست
بیــــگانه مـــبا ش ز جام نوشــیـــــن بهــــار
دهر ناکاره
دستم به یخن حال خــــودم پاره کنم
فـــریاد وفــــغان ز دهر نا کاره کنم
دســتم چه کسی به دست دیوی بسپرد
خـــــود با دل انتـــــحاریــــم چاره کنم
*****
****
***
*****
****
**
هستی تلخ
ای چــــرخ ســــیاه هر چه بدی بود کردی
بر شب زدی این هـــستی غــم اندود کردی
در چنــــگ جــــفای زند گی فــــرســــــودم
چون هیــــزم تلــــخ هـــوای من دود کـــردی
*****
****
**
سراغ تو روم
از ســــوی چمــــن کوچه باغ تو روم
گل دســـته کنـــم راه ســـراغ تو روم
مهتاب شـــبی بـــتابی در فصــل بهار
با بــزم ســـرور جشن چراغ تو روم
******
****
نالیده رفتم
دست تو بوســــیده رفتـــــم مادرم
مهر تو بوییــــــده رفتــــــم مادرم
اشک دوری دیده ات لغــزیده بود
در سفر نالــــــیده رفـــــتم مادرم
اما نیســـتی
نور خورشید و بهارم باشی اما نیســـتی
وقت تنـــــــهایی کنارم باشی اما نیستی
در هــــوای تیره و تارم شکسته زندگی
بر حیات امید وارم باشـــی اما نیســـتی
بهار
باغ و بنفشه در بــهار شــگفتـه شــــــد شگوفه کـرد
سنجد سیب و هم چنارشــگفتــه شد شــگــوفه کــرد
لاله گـــــرفــته جام را سبـــــزه زده به جویـــــــبار
ســــینهء هر د مـــن د یار شگفـــته شـــد شگــوفه کرد
شــاخهء ســـر درختــها بــــته و بیـــــد وبـــــرگــــها
سبـــــزه بهر چمـــن زار شگـــفته شــد شـگـــوفه کـــرد
نــــی ز شــکایـــت کهـــــــن نی ز مــــلامــــــت خزان
گیتــی جــوان تر از پیــرار شگفـته شد شگـوفه کــرد
ریشـه گرفــته هـر چمـــن غنـــچه شگفـــته در محـــن
خوش طــرب وشــگوفه زارشگفــته شد شگوفه کـرد
سـنـــــبل وبــــوی عنبـــــرین بادهءجـــــام انــگبـــــین
شـــور فشــانـده هر کـنار شگــــفته شــد شگــــوفه کرد
بـــــوی گـــلاب وارغــــوان چهـــچهء مســت بلـــبلان
غنــچه شـاد شـــاخـــسار شــگفـــته شد شــگـــوفه کرد
سیــــنه درید خــاک ها غصـــه گــریخـــــت زجـان ما
تازه تـــر و بنفــشه وار شــگفــته شـد شگــــوفه کـــرد
از ره ده رســـــــــــید یـار ،من چوســـــرود م ازبهــــار
آن قـــد مــش چو سبزه وار شگفـــته شد شـگــوفه کــرد
صبـــــح سحـــــر درید راز عـصـر نــــوین د مــید باز
شــعر و ترانه در بهــار شگفـــته شــــد شـــگوفه کـرد
محرکه
