دور شود
داغـم به جگـر ، د لی زمن دور شود
چشــم نـم من ز گریه بی نور شــود
د نــیا تو چـــرا بنا شـدی د و روزه
د ل در غم کس داغی و مهجور شود
صدای تو
آوای صـــد ا برای تــو میـــما ند
د ر یا د من آن هوای تـــو میماند
باران تر بـــهار بر ســـبزه بـــبار
در برگ گلاب صفای تــو میــماند
جـــد ا یی
سخن ز شـــب جدایی از یاران اسـت
آســـمان و هوای چـشم تو باران است
داری دل غم رســـیده از شـــام ســیاه
این کار جهان جدایی و هجران است
نا لیـــد م
در وقــــــت بهار ترا بـــباغ پا لـــید م
خــوش آنـکـه ببیـنمت به خود بالــید م
غافـــل ز اســــیر درد جانــکاه د لــت
از درد تو ، د ل پریـــش خود نا لـید م
سبز سرود
بهارا! خــــوش بخــــوان سبز سرودی
منـــزه کــــن زدل گـــــرد ها ی دودی
صفا کـن چــون خود، از رگها ببر غم
بـــبا ف رنگـــین جــهان را تار پودی
ایوان غم
غم خانهء دهر سرشــت ایوان غم است
هر صــفحه این حیات د یوان غم است
در صحن خیال بپیـــچیم و ناله کشــیم
هر حسرت ما تنـــیده نا لان غم است
بهار
گلشــن و باغ در بـــهار شــگفتــه شــد شگوفه کـرد
بــــرگ چنار باغ ها شــــگفتــه شد شــگــوفه کــرد
لاله به دشـــت و دامــنی سبــزه به کــوه و گلشنــــی
سینهء هر د مـــن د یار شگفـــته شـــد شگــوفه کرد
شــاخهء ســـر درختــها بــــته و بیـــــد وبـــــرگــــها
گلبـــن هر چمـــن زار شگـــفته شــد شـگـــوفه کـــرد
نــــی ز شــکایـــت کهــن نی ز کــــران پر فســـــون
گیتــی جــوان تر از پیــرار شگفـته شد شگـوفه کــرد
ریشـه گرفــته هـر چمـــن غنـــچه شگفـــته در محـــن
خوش طــرب وشــگوفه زارشگفــته شد شگوفه کـرد
سـنـــــبل وبــــوی عنبـــــرین بادهءجـــــام انــگبـــــین
شـــور فشــانـده هر کـنار شگــــفته شــد شگــــوفه کرد
بـــــوی گـــلاب وارغــــوان چهـــچهء مســت بلـــبلان
غنــچه شـاد شـــاخـــسار شــگفـــته شد شــگـــوفه کرد
سیــــنه درید خــاک ها غصـــه گــریخـــــت زجـان ما
تازه تـــر و بنفــشه وار شــگفــته شـد شگــــوفه کـــرد
شــــا د ز، ره رســـید یـار من چوسـرود م ازبهــــار
با قـــد مــش چو سبزه وار شگفـــته شد شـگــوفه کــرد
( یـــلـدا) سحـــــر درید راز عـصـر نــــوین د مــید باز
شــعر و ترانه در بهــار شگفـــته شــــد شـــگوفه کـرد
