گل مرسل  

در بــهار رستن گل ســبزه و گلنار تر است

گل مـرسل ز مــیان هـــمه گـل بهتر اســــت

بگذرم همچــــو صبا از گــــذ ر هـــر چمنی

عـطر گل تازه کــند بـــوی بهـــارسـحر است 

                                                  گفتار

اوراق چو من، هیـچ کتاب رنگین نیســـت

گفتارکسی به مــثل مـــن شـــرین نیســــت

 دنیا را هــــمه   دیده ودل  ســنگ شـــود 

 سودای به جز از درد جفا سـنگــین نیست

                             شاد نشود              

شهـــری که ســــتم شکســــته آباد نـشود

کس بستــرغم فــــتاد دل  شـــاد نشـــود

خـود را بتـکان ببر از  ایــن رنج زمان

 تا برگ  بــــهار عمــــــر بـــر باد نشود

                                                صفای بهار  

بهــار به صفای عطـــر بارانی تو

بر مجلـــس با شکـــــوه یارانی تو

راهــی بکشای چلچله در باغ رسد

جان زنده شـــود از رخ نــورانی تو

            نـــدهــد         

د نــیا و جـهان ز بــس که جایم نـدهد

ایــن نـــنگ زمان با ل هوایــم ندهــد  

زیـن پـس به کجا ز غصه فریاد زنم

این محبــس  غم بانگ رسـایــم ندهد

                                                 عظمت  بهار

بهار! زتو شــد دلم پر از جوش سرود

بر عظـــمت سبز رستـــنـت باد درود

گـر سـبز تــراوت تــــو بر مـن نرسد

ایــن نای نوای سحـــری هیـــچ نـــبود

صنوبر  

ای ســـبزه بهار دلم حزین تر ز شب است

در گـــریهء من جهان من سر زشب است

باران به دل سوخــــته بــبار سبزه شــــوم

 بشگفــــته زغم ،تـنــم صنوبر ز شب است

آموخت مرا

از روز ازل شرر د لــم سوخت مرا

 از غم به تنم که،‌ زند گی د وخـت مـرا

بگذر زهــمه جهان نه ارزد به جــوی 

از قیمـــت عمر من ،دل آموخـت مرا

       فصل شگفتن 

    صبحگاهی که بهــــار باغ صـــــدا کـردی مرا

نسترن چیده ز گــل شـــاخه عطا کـردی مـــــرا

چـــــید ن گــل ز بهـــــشت دگـــــر باغ تو شــد

گل پیراهنـــــم از گلشن و گل باغ تـــــو شــــــد

گــــل بادام بســــرایــــم به نگــــاه تــــــو رســد

در کنار طــــر ب از روشـــــن ماه تــــو رســــد

ای نفــــــس بار غمــــم گشــتـــی و آزار مـنـــی

در گلـــو بســــتی صـــدا تار غـــــم و دار مـنــی

خواهـم ایــن فصــل بهار گوشه ءشاد  را ه بــرم

 متیـــن از ســا ل پیـرار مســت نـــهاد راه بـــرم

دسـت د ل را ببــــرم صحن چمــــن ســاز کنـم

گــل بریــــزم به ســــر شــاه بـــهار راز کـــنـم

گــر به را ه د ل مــن سنگ و سیاه دود غم است

در نــــوای شــــب مــن بســـتر از رود غم است

باید ایــن فصل شگفتـــن به صــف سبــــزه روم

همـــره گل همـه یـــک راه هـــد ف سبــزه روم

بـبرم بــال و پـــر آواز شـــوم ســــوی د یــگـــر

بکشم یـــک نفـــس تازه گــل از بــــوی د یـــگر

                                            خواهد رفت

بهاری آید و از دامن باغ باز خواهــد رفت

زبزم گلستان هنگامه و هم ساز خواهد رفت

بنالد از دوری با دل قناری های کــولی گرد

نماند جز همــین آوا، و هماوازخواهـــد رفت