ـ                        

 به بهانه هشت مارچ

 زن

 گلزار و باغ و گلشن وهم باغبـان زن است

رونـــق فـــزای زند گی  هر آرمـان زن است

  گـر زن نبود زند گــــی بود بــی صدا و شور

نظـــم صفای هستـــی و هم پاســبان زن است

 بغاوت

 بر خیــزم و بغاوت محروم جنس خویـــش

از خانه ها بیرون کنم و خود شو م به پیش

آری،زن این اسیـــر ستمگر حریص ننـــگ

ویران کــنم به هم بزنـــم کهنـــه نام کیـــش

پیــــوســــته میکشــــد ستـــــم از دار ظالمان

تا مـــــرده اند به  وحشت سنگــــــسار ظالمان

 تاریـــخ تلـــخ گشـــته ســــیاه با عــــذاب تــــو 

 بنــــشانــــده پشــــت پـــردهءآزار ظـــالــــمان

در بـردگــــی هوای ســــتم میکـــــشد نفـــــس

در انــــزوای رنـــج و الـــم میکشـــــد نفـــس

در هر قدم به سنــگ خشــــونــــت زپا فــــــتد

بیــــداد را به سیـــــنه زغـــــم میکــــشد نفـس

هر کاخ ظــــلم تیــــره دلان کــــرده تا بــــنا

زن را به صدر کار هدف می بــرد چـــــرا؟

رفتــــــار و چـــادر و رخ نیــــم باز زن را

در ســـــر خط ملامــــت خود می کشد چرا؟

ظلمیـکه خانه خانه ز هر در صــدا کشـــــد

بیــداد فقـر و ذلـــت و جــور بجــــا کـــــشد

بیهــــوده در حصــار بســــوزد ز جاهــلان

 بــــر دوش خـــود عــذاب جفا از دغاکـــشد

در کنج  رنــــج خانه نشیــــند اسیــــر زن

در عـــــقده ها شکســـته سر و پاحقیر زن

دشنــام وزور گویــــی شکســــته غرور تو

در تنگـــنا به اشک تر از جان به سیر زن

 در محبـس مغـــارهء تنـــــگ هوای شا ن 

آلـــوده از سمــــوم کدورت صـــدای شان

با آنکـــــه تاب خورده الـم در قــــرون ما

    آزاده سـر برآور،وبشــکــــن بهـــای شان    

لبخند ندیده سیــنه تو داغ ســــوخته غــــم

 افســــــرده کرده فقـــــر محبـــت وفای کم

تحقیـــر گشتـــــه طرد شده از نام زندگی

دشنـــام شنیـــــده مانده اسیرو اسیـــر هم

دارم سـوال که جســـــــم ظریف زنانه ات

هم کـــــودک و هم کار مشقت به شـانه ات

هم کام  عیــــش میطـــلبــنداز تو هم هوس

 فرمان نبــــردی نیست ترا،جا به خانه ات