بتکان                

  آمده فصل بهار خاک جــهان را بـتکان      

  از رواق دل خود غصـه جان را بتکان 

 بد مد رونـــق گــلزاروشـگــوفد سـخنــت  

 ای سحرگاه صبا، گــردگلســـتان بتـــکان

                         """"

  دل تو        

یک چشمهءاحساس بهاریسـت دل تو

بر کام عـطـش آب اناریـــست دل تو

جان میدهی ومیـبری و میشـکـنی غم 

در عالم خود شور شراریســت دل تو

راه دلم 

نشود باغ وبــهار هــــمــد م هم راه  دلم

 نکــــند شبـــنم تــــر کامــــــروا آه  د لم 

 بیــــن آواز من این فاصـله کوتاه نــشود

 بشـکــند سـقــف حیات برمن جانکاه دلم      

(من تو )

    روشن                              

نو بهار آمدی این خانه من روشــن شد

آمد ن های تـــو بر شام سیاه روزن شد

میـــرسد خیل قناری میرسد مشک  بهار 

گیتی ازسبزه و گل رنگ، قبا بر تن شد

                               سخن                     

با چلچله خوش  بـــهار   آمد به  د من

گل سبــزه رسید گیتی چراغ دار چــمن

هر گوشـــهءخاک خــــزیده دیـــوانه زر

کس نیست بخـــرد گوهر اندام ســخــن     

                      بهار                          

                             راه

 رهــبری میکـــند آن کشـــور تو راه ســـیاه

می بــرد از د ل ما روشـــنی آن  ماه ســـیاه

تا بکی  دام  قفــس ماند ن و  آزرده شــــد ن

 با دل خســته و بشکستــــه و بیـــگاه ســـیاه

             بی حضور  

تو شــــدی چراغ راهــــم  سر واژه کتابــم

به شــــبم چو نــور تابان به زبان شعر نابــم

بی حضور تو پرستو به سکوت غم فنا کــرد

تو به منــــزلم رســـیدی که جبین گشاد بابــم