حکمت 

جان بازی  دل رایحــه راز حکمــــــــت است

  بال هــــنر کــــــرانه پرواز حکمــــــت است

 بسپار در یـــن دو راه  ببـــــرد اوج  بیکران

خون قلــم زمضمـــون جا نباز، حکمت است

                                            دنیای من   

 به خاک جان من، دوران ما افــشا نــــد غـم دانه 

  د لم د یـــوانه کــرد و، روبرویم ســوخت پروانه  

چه سود از روشنی نور دنیای تو بر من نیســت

 نــــتابــد بـر شـــب تاریک به این دلهای ویرانه

در این پهـنای مرز خود  بدور از وصل بنشینم

چـــرا دورازتو باشـــم بنــگری با دیـــد بیـــگانه

کـــتاب زند گــی را هــــر ورق تازه بایـــد زد

گهـــی دارد الــم گه  درد وگه باعشــق وافـسانه

غـم د نـیا به جــز آه کردن و آشفــتن جان نیست

که گویی می تکا ند عمر ما چـون نوک یـک شانه

چه بد فـــرجام دنیایی که تلخـــی ها به کامــم شد 

ســــــرای درد ما(   یلدا ) کــــند دیـــوانه دیوانه

پرواز

نوای نای دل بنویس سخــن پــرداز میــگردد

برای هر شــبم اندیشه هایــت راز مـیگــردد

پــرم را می کشــد بال هوای د یدنـم سویـــت

بـجای  د یده بال این د لم  پــرواز میگــردد

اگر یک روز بگویی من به دیدارتــومی آیم

بسـوی راه تو ایـــن دیده پای اندازمیــگــردد

به هرگلباغ میگردم به هـرشاخی که می نالم

برای هر ســرود تو د لم د مــساز میـــگـردد

دو چشم تــو بــرایم یک امــید زندگـــی سازد

ویا گــرمی جانبــخش نگاهـــت ناز میگــردد

سر راه مرا ( یلدا ) غـــبار نــنگ مـی بند د

به رنگی می سـتیزم این قلم  جانباز میگردد

***

گذر گاه

د ر گــــذ ر گاه ســـیاه ، آوارگـــی آمـــــد پد ید

 دل پـــــناه زنـــد گی آســـا یــــــشی اما نــــد ید

در میان فصل ها  ی ســــبز و زرد و سرد ما

 آه ســرد  وحسرت و  این دیده تر بر من رسید

گفتم و فریاد کـشــید م تا کــــرانه ناله رفــــت

کس نشـد حالــم بجــوید  نه گوش کس هم شنید

هر چه پنهان کردم از نـــمام جو پنــهان نـــــشد

ناله های غم ســــر آورد از زبان بیـرون کشـید

خون درد دل زدیـــده شــــد هــــویدا  از غمــم

حســرت و درد دلم از دیده بر رویـــم دویــد

بســکه بار  جور بــرده شـــانه ام آزار دهــــر

 آرزوی  ما ز د ســــــت نارســــــایی ها خمید