نیســـــتی مـــــــادر

مــــــن   خمــوش وخسته از دوری بیـــا باز مــادرم

 بیـــــــتورنجـــــم زند گـــی را بازبیــــاغــاز مـــادرم

هــر دم از شـــور هوایــــت میـــزند بر ســــر مـــرا

پیــــکرم ســـــــوزد به یاد  جــانگـــــــداز مــــــادرم

من به زانوی غمــت افــســـوس حســــرت میکـشــــم

ما تـــــم دوری کشـــــم بی راز ونـــــــــاز مــــــادرم

پایــــداری از تو از بیـــخوابــــــــــی ات آموختـــــــم

طــــرز گفـــــتار و زکــــــردارو زراز مــــــــــادرم

بیــــتو  میــــگریم  زدوری چون به عا لـــــم نیـــــستی

کـــاش حــیات جــاودان بودی تو جـانـــــباز مــــادرم

هیـــچ د لی آگـــــاه تر از یـــــک دل مــــــادر نبـــــود

مشــــرب عفـــــــت نشــــــان و بـــــی نـــیاز مـــادرم

کــــــس نبــــود جــــز تومحبــت را بیــــاموز د مـــرا

بـــــــرد بــــــاری و مقــــــد س قلــــــب باز مـــــادرم

گــــــوش مــــــن داردهــــــنوز لا لای آهنـــــگ تـــرا

ایـــــــن طنــــــین جــــاودان آوای ســـــــاز مـــــادرم

هـــــر قـــــدم تو می نـــــهادی سبـزه ســر میـــزد زتو

بود به ( یلــدا ) یـــک بهشــت بر مـن طراز مــــادرم

 سکوت

زجانم برده صبرم را بسا رنگ و بسی نیرنــگ

زصبرم کرده طاقـت را دغا و حیلهء رنگ رنگ

ستـم سقـــف مرا ساخــته ز تار تیره سر بافـــته

دلم سوخته اهانـــت ها حریفـم گشته نار جنـــگ

بزن نی یی محبـــت آه خــشونت خاکســارم کرد

از ین وحشت منم خسته گریزم من ره فرسنــگ

ره ام بســـته درم بســـته دهـــان از گفتنم بســته

صدای خسته ام پیچد  درین منزل  برای  ننــگ

به پا زولانه می جنگد نفس در سینه می جنـــگد

به چشمم گریه می جنــگد زفریادم گلوی تـــنگ

در ین درد سکوت(یلدا )مدارا رفته از دســــتم

کجا روید به فصل غم گل شادی گل اورنــــگ