شانه هایم

ز بار  ایــــــن زمــــا نــــه شــــــــــانه هایم

شــــکستــــه غم دل ویـــــرانه هـــــایــــــم  

 به پایــــــــم مــــــی نـــــشا ند اســـتواری

صــــــدای حلــــــقه زولا نـــــــه هــــا یـــــم

در ین خلوت

دریـــن خلـــوت ســــرا رو  آورم مـــن

خیــــــا لــــت را از آنـــــسو آورم  من

نــــشیـــنم در ســـکـــوت عاشـــــقانه

 سخــــــن ای هـمــدم  از تـــو آورم من

بدانیـــــم

اول بایـــــــــد الفـــــــبا را بدانیـــــــــم

طـــریــــق اصـــل هــــجا را بــدانـــیـم

بیـــــــامـــــو زیــــــم ز  انشاء و ز املا

همــــه حـــر ف و صــدا ها را بــدانیم

خوبست 

به همـــــــد یگر اطاعــــــــت کار خوبســـــت

گـــذ شـــت و صــبر و طاقـــــت کار خوبست

 نبـــــاید در  شــــــــــرار انـــــــزوا سوخــــــت

صــــف  جمــــع جمــا عــــت کـــار خــوبست

چشمم

   تــــرا تصــــــــویر  پیشـــــــــــر وی چشمم

 گـــمانـــم هســــتی رو به روی چشـــــــمم

 لمید ازقـــــطره هـای این  ســـــر شــــــکم

 به دور دیــــده  ایـــــــن داروی چشــمـــــم

بردند

گل امیـــــد مـــــا  را دســــته بردند

تــــــوان دل زمـــــا بگـــــسســته بردند

بمــــــا دادنــد درد زنــــــدگـــــــــانـــــی

 که روز شـــــاد مـــــا را بــــــسته بردند

 زن تاریخ ساز

بی بی مهــــرو ، بلند و پایدار تــــــو

زن تاریــــــخ ســــاز  با وقــــار تـــــو

یکــــــی گــــمــنام ، نامــت را زدوده

 نمـــــیری جاودان و مانـــــــدگار تــــــو  

 دل  من

چــرا سر گشته سر گـــردانم امروز 

دل ابــــــری گهـــــی بارانـم امـــروز

ســـخن بر مــــن نمی گوید دل مـن

 بــــرو دل   از تو رو گـــــردانم امروز

درز دل

نه دنیــا  زندگــــــیم نـــــــور ســــــازد

نه ســـــنگ غصـــــــــه ها را دور سازد

میــــــــــان دو ، دل بشکــــــسته دارم

کـــــــو دستــــی درز  دل  معمور سازد

دنیا را بسازیم

( مــــــــن  و تو واژه ما را بســـــــازیم )

از ین واژه ســـــخن ها را بســــــازیم

کلیـــــــــد عصـــــــر نو را تا بیــــــابیم

به طـــــــر ح تازه د نــــــیا را بسـازیم

بند اول از دو بیتی شاعره شیوا بیان سهیلا ساحل

روشنی 

 دلـــــم را شـــب چراغی روشنی کرد

کتاب عشق‌‌ ،احساســــم  غنی کرد

نـــــتابد گمــــــرهی را نور حکمــــت

مـــرا  حکمت مرا مـــــم   آهنی  کرد

ترانه

 ببــر  غـــــــــــم را ازین رنگ زمانه  

 نما روشـــــن  چــــــــراغ  تار خانه 

بیـــاور خوشــــــــه تاک غــــــزل را

 بنوشیـــم شعر شرین خســـــــروانه 

جلوه 

 پر ی آمــــــد پـــــرش را پــــر نـــیان زد

کــــمر قرص زریــــن باریــــک مـــیان زد

پـــــری بـر ســـر نـــهاد تاج نـگــــین دار

بــــه یــک جـــلوه شر ر در ملک  جان زد 

بی پرواز

کبــــوتر رفــــــت و بی پـــــرواز  ماندم

دل بی نغمـــه و بی ســــاز مــــا ندم

قنار ی پر گــــــرفـــت از  شــــا خه من

 حزین و تـــک نـــــوا آواز  مــــا نــــــد م

 من 

 دل غم  غصــــه درد ناک مـــــن بود

گداز های گریبـــــــان چا ک من بود

نشد یک لحظه آســایش بیبیــــــنم

سـراسر تیـــره این  افلاک مـــن بود

                                              اندوه                      

به  باغ  خــاطــره ها میــکشد  خیــال تــرا

ز هــر گــذر به نـــگاه ســــراغ مینـــگـــرم

بــه شـــوق دیـدن تـو دور هــا و هر چمــنی  

که رفــته ای به رهـــی دل بـه داغ مینـــگرم

*  *  *

د مــیـده ای به ســـرودم به ریــشـه های تــنم

رسـیده ای چو بهـار و ســرور دیـــدهء مـــن

شـــگفــتـه گشــتی گـــــذر گاه داغــدار دلـــم

تـــنیده ای به نوا های شــب رسیــــدهءمــــن

*  * *

خـــزان رسیده به  گلبــاغ  رنــگ پیراهنــم

گلوی این دلم از اشک و آه ناله بــــسوخـــت

 به برگ ســــرد نفس شاخه شاخه آه تو شــــد

سکوت بیتو به آستان شب  ناله بـــسوخت

* * *

صــدای ســـبز تــــو آوای روز شـادی مــــن

ببــر تو زیـن دل مـن زخـم هـای داغ مــــــرا

بـــبر تو اندوه شـــب های درد و غصــهءمــن

بگـــــیر تو از دل شــب گریهء ســراغ مــــرا

* * *

در یــــن کویــــر نفــــس بـی بـهار میــمیــرم

به  دام  گرفته  الم  مــــن اســـیـر میســوزم

به پا سـبان دل ســـنگ این زمــانه  بگــــوی

شرا ر ناله ام  و من  چـــه  دیــر  میسـوزم

همیشه

دلم  دارد  هــــــوایــــــت را هـــــمیــــــشه

نــــــوا یـــــــت را صــــــدایـــــت را همیشه

گـــذ شـــت روز و شـــبم  با دیـــــــــد ه تر

همیش دارم نـــــدا یــــــت را همــــیشـــــه

طور

 نگــــــا  ه   تـــــو جهــــــا ن  نــــور دارد 

دو دســــتت  چـــــو  عنــا ن   زور دارد 

بـــــبیـــنم  در ا فـــــق دیــــــد  گـانت

صــــــفــــــا دنیـــــای راه طـــــور دار د

داغ در باغ

قنــــاری   می ســـــراید باغ در باغ

مــــن و دور مانـــــده  و دل داغ در باغ

 قــــــنا ری با نـــــــــوای گـــــلشـــــــن خود

 مــــن و دل  هم  قفـــــس با زاغ در باغ

رمز حیات

حقیـــقت راه روشـــن  می کشاند

بهــــــارش بـــر سعادت می نشاند 

بیــاب ایـــــن رمز  را ه  روشــــنایی

گل صد بر گ شــادی  می فشــاند

تیلداش

بیـر صمیمـی گــل  یوراکینـگ بی ریا  تیلــــــداش سـن

  سیـن  ادب  سقلاوچی  سی آنه  تیلینگدا  باش  سن

  آلغه بار گیل آق  یولینگ منظور مرامینگ یشـنـه سون

کونگلولـر پیونـد بیـر بان سیـــوگیلــــی یورتداش ســن

ترجمه

همزبان

قلب صمیمی و بی ریای تو مانند گلبرگ است همزبان من

تو حافظ  فرهنگ اصیل و بانی زبان مادری دیار خود هستی

این راه سفید  مرام ات به شگوفایی برسد  تا اوج روشنی

ها قدم بگذار  و پیش برو

تو پیوند دهنده محبت و دوستی  دلها در سر زمین ما هستی

دو بیتی

دو بیتـــــی ها چـــراغ سال نو شد

بهــــــار شـــــعر باغ ســال نو شد

بخــــوان بلبــــل ســــرود عاشقانه

کـــــف گلشن ایاغ ســــا ل نو شد

همدم

اگـــــر  تو  یـــک نفـــس با ما بیایی

یقیـــــن تو همـــــدم همـــراز مایی

بگــــویی قصـــــهء از همــــدلی ها

بگـــــویــــــم از کتـــــاب آشــــنایی

هوای آشنا

صـــــدای در ، درای آشـــــــنا بود

شنیــــــدم یک صـــدای آشــنا بود

ز پیشـــم غصـــه دیریــن من رفت

شبـــــم مـــــو ج هــوای آشنا بود

خانه من

 شکــــست آینـــــــه مـــن دانه دانه

 تکیـــدم همـــــچو مو در چنگ شانه

 سکو ت شــــــب پیچید  و سیاهی 

درون خـــانه ء مـــــــن بــــــی بهانه

ریشه دل

 هـــوای ســــرد و حسرت  خانه  من

 پــــر از  آهنـــــــــــگ  اندوه  لانه  من

تکـــیـــــــد از ریشه  ریشه تار صبرم

 از یـــــن پــوچـــــی و تلــــــــخ دانه من

 گذشت سالی

گذ شت سالی چو با دیــــوانگی ها

بدو ش دل غـــم  و بی خانگـــی ها

 گـــرانبـــار  الــــــم  ها راکشــــــــیدم 

دیار  غــربــــت و بیـــــگــــانگـــــی ها

تنهایی 

 شبـها  حزین و غمزده تا گــــــریه می کنم
 وقــــــت سحر بســوی خدا گریه می کنم 

تنها تریــــن غــــــریبه ی بی آشــــنا منم
از آشنا همیـــــشه جدا گــــریه می کنم

از دور ها  که میــــــرســــد آن نغمه دلی

از  دیده ها نبـــــودِ ترا گــــــریه می کنم

پــــروانه ها  زدامــــــن  گلـــــباغ  من  رود

مـــــن در عـــزای آییــــنه ها گریه می کنم

دور و بــرِ مــــــرا غـــــم و دیـــــوار ها گرفت
 مــن در سکوت  هستی ماگریه مــــی کنــم   
 
 

نویـــد

مبارک چشــم تو روشــن دل من

شـــده اردبهشت بهـــمن دل من

بهار آمد نـــــوید سبـــــزه خــواند

 به صحـــن گل بهار شیون دل من

دارم  امروز

 درون سیــــــنه دردی دارم امروز

نـــــوا و آه ســـــردی دارم امروز

ندارم من جــــــهان روشــنی ها

فضــــای دود و گردی دارم امروز

سکوت

تنها تـــــرین غریب دیار گریه میکنم

در  سایه های کنج چنار گریه میکنم

شــــبهای تار مانده سکوتم کنار من

 ایام سرد زنــــــدگی زار گریه میکنم

باران بیاور

قــــــــــــــــــــــــدم  های نـــــــــــــــــــــــــــم باران,  باران

ســـکــــــــــــــــوتم کـــــــــــــــرده کـــــم باران ,　باران

بهار  امـــــــــــــــــروز تو هــــــــم باران ,　بیاور

تماشــــــــــــایــــــــــــــــــش کنــــــــــــــم باران ,　باران  

پرواز  ما بود

شــــــــــــــــب  یلــــــدا شـــــــــب پــــــــــــــرواز ما بـــــــود

همیــــــــــــــــن شـــــــــــــــــب یار ما همراز ما بود

بهـــــــــــــــــم دل داد گـــــــــــــــان آشـــــــــــــــــــــــــــــــنایی

تمام شـــــــــــــــــــب ســــــــــــــــر اسر  ساز ما بود

                                                 می پیـــچد               

هــــــــــر روز به سرم هوای تو می پیـــچد

در گــــوـش من آن نوای تو می پیـــــــچد

 گر سوی خیال مـــــــــــن هـــــــــوای تو رسد

بـــــــــــر دور و برم صدای تو می پیـــچد

                                                همره من سایه من     

      من به درگیر  خود و یاد کسی نیســــت مرا    

   دل ز خود رفتـــــه و فریاد کسی نیســت مرا  

     چون ز هر یاد خلاص گشـته ام و از همه غم    

   بی خیالم  ز غـــم  و شاد کسی نیست مرا

   مـــن ندارم حــذر از چـــرخ جفـــا کار شــــود 

  خود بنـــــــــــالم  ز بیــداد کسی نیست مرا 

 مـــن خودم زانوی غم گشــته بریدم ز جــهان

 ســــر گــریبان خــود ابعاد کسی نیسـت مرا 

 منـــکه افســـون شـــده در بنــد زمان افتاده 

دل نه در فکـــر خــود آزاد کسـی نیسـت مرا

خـــود صـــدا گشــتم  و آوای فلکتاز  شـــدم

 رهنــــما و سخـــــن آباد کســی نیسـت مرا 

شـــد غریـــبانه بمـــن سایه من همـــره من

 جز همین سایه, بهزاد  کسی نیســت مرا 

خاموش

  شـــــــــــب درد و شکـــــــــنــــــــج این زمانـم

 غـــــــــم انگـــیز و سیاه گشــــــته جهــانم   

 مــــــــــــــن و کنـــــــج غـــــم وآوا دل مـــــــن

 گــــــــدازد بــــــــــــــر دل   آتــــــــــــش فـــغانــــم

×××××

 گشته

د لـــم مهـــر و محبــــت ورزگشــته

هـــــوایم دخـــــتر چون رز گشــــته

 صــــدای عشــــق از دل بر فشاندم

نــــوای مــــن بــــرون از مرز گشته

نقش پا

آنـــــکه یادم برده در دل نقش پایش مانده است

در گلـــــوی ناله های من صدایـــش مانده است

هــــــر بهاری خـــلــــوتم یاد هــــوایش میکــــند

 کوی این گـــردون رسای آن نــدایش مانده اسـت  

گوشه تنها خمـــوشــــــم کرده درد  خاطـــــــرش

در خیا ل سبز من یاد هــــوایــــــش مانده است 

این شب دوری و ظلمت بس نـزارم کــرده است 

چشـــم دیدارم ره او چـــون گدایــــش مانده است 

رخ نتابید و ز پیشـــــم رفت و دیگر بـــر نگشت

ناله و شیـــــــون فغانـــم در قفایــــش مانده اسـت 

دل نگیرم مـــن ز غمـــهایش شکســــته خاطـــرم 

این دل حسرت کـــش من  با وفایـــش مانده است

رو بســـــوی کــوی او داغ جنـــــونم میــــکـــــشد 

در شب ( یلدا ) همین سوز و صدایش مانده است 

تازه کرد

فصل باران در بهاران رنگ و بو را تازه کرد

عند لیبان ســـوی باغ آمد گلـــو را تازه کــــرد

صبح روشـن باز بــــر گلهای تـــر شبنم رسید 

 سبـــزه و پــــونه کــنار آب جو را تازه کـرد  

                                        غرورم به کمر

آلوده نیـــــیم دامــــن پاکــــم همــــه پاک

در راه حقیــقـــتم  گــریــــبان همــه چاک

من میــــروم ودســــت غـــــرورم به کمر

می زیـــیم و میکشم  می از شیره تاک

                                             درین جمع

 حرف از عشق درین محـــرکه بازار شـــود

عاشقان باز دریــــن جمـــع پـــــد یــدار شود

خوش به آن دم که بگردانی به کف جام قدح

  نور خورشید رخـــت مجلــس عـــــیار شـود  

                                      نگاه  اول نیست

نگاه ســـــرد چشــــمانت نگــــاه بار اول نیســــت  

 
گمــــانم ره بریــدی حرف تو اظــهار اول نیـســت

زدور ها میــرســـیدی گــرم و رویا سر به کوی من

 هــوای خوی سر بالای تو ، کــردار اول نیســـــت

نمـــودم صحبــــت اماهــرچه از آن داغ دل گفتـــم

مگر ایـــن  دیـــدن  من صحـــنهء دیـدار اول نیست

رخ رنــگ خــــزانــم کــــرده روز ســرد سر مایی
 

ببیــن حالم که بد تـــر گشــــته آن بیمار اول نیســـت

  میـــان کــــوچه باغ هر غزل   هر بار پــــویـــیـدم

به جز  ناله  هوای شعــــر ها اشــعار اول نیســـــت

زنـــور و روشــــنی و عشق گفــتم من شب( یلدا)

زبانم آن  همان است و ،ولی گفـــتار اول نیـسـت

                                                نشد!!

هر چند ببرم زیاد نام تــــو نشــــد

جامی نخورم ز می جام تو نشــــد

تا گوشهء خلـوت بکنم از همه کس

تا ره نبــرم کـــوچه و بام تـــو نشد

                                             ساز شود

روزیکـــه ترانه های من ساز شود

با تـــــار نوا شــــبانه آواز شـــــود

یــــاد آورم آن ســـــتاره نام تـــــرا

در دفتـــــر دل سرودم اعجاز شود

                                     باران          

 باران ، ببار فصل طبعیت به رام تســـت

هر قطره در گلوی گل انگار جام تســــت

    این ریــــشه ها بــنام  تو جــوانه مــــی زند 

 رنگین و سبز و تازه وتر نقش گام تســــت

                                               بهار

به جز باران بهـــــار نامی چه بهتر

  گل وشبنم چو بر جامی  چه بهـــــتر

به باغ، این نسترن و آن تاج سنبـــل

  به گلگـــشت  بهــار گامــــی چه بهتر  

نوشین بهار

ایــــن عظمــــت رویــــید ن آییــــن بهـــار

 فـــــرحت زده در هــــوای رنگیــــن بهـار

 خوش باش همین دو روز شاد بودن توست

بیــــگانه مـــبا ش ز جام نوشــیـــــن بهــــار

دهر ناکاره

دستم به یخن حال خــــودم پاره کنم

فـــریاد وفــــغان ز دهر نا کاره کنم

دســتم چه کسی به دست دیوی بسپرد

خـــــود با دل انتـــــحاریــــم چاره کنم

*****

****

***

*****

****

**  

هستی تلخ

ای چــــرخ ســــیاه  هر چه بدی بود کردی

بر شب زدی این هـــستی  غــم اندود کردی

در  چنــــگ جــــفای زند گی فــــرســــــودم 

چون هیــــزم تلــــخ هـــوای من دود کـــردی

*****

****

** 

سراغ تو روم

از ســــوی چمــــن کوچه باغ تو روم

گل دســـته کنـــم راه ســـراغ تو روم

مهتاب شـــبی بـــتابی  در فصــل بهار

 با بــزم ســـرور جشن چراغ تو روم

******

****

نالیده رفتم

 دست تو بوســــیده رفتـــــم مادرم

مهر تو بوییــــــده رفتــــــم مادرم

اشک دوری دیده ات لغــزیده بود

در سفر نالــــــیده رفـــــتم مادرم

اما  نیســـتی

نور خورشید و بهارم باشی اما نیســـتی

وقت تنـــــــهایی کنارم باشی اما نیستی

در هــــوای تیره و تارم شکسته زندگی

بر حیات امید وارم باشـــی اما نیســـتی 

بهار

باغ و بنفشه در بــهار شــگفتـه شــــــد شگوفه کـرد

سنجد  سیب و هم چنارشــگفتــه شد شــگــوفه کــرد

لاله گـــــرفــته جام را  سبـــــزه زده به  جویـــــــبار

ســــینهء هر د مـــن د یار شگفـــته شـــد شگــوفه کرد

شــاخهء ســـر درختــها بــــته و بیـــــد وبـــــرگــــها

 سبـــــزه بهر چمـــن زار شگـــفته شــد شـگـــوفه کـــرد

نــــی ز شــکایـــت کهـــــــن نی ز  مــــلامــــــت  خزان 

گیتــی جــوان تر از پیــرار شگفـته شد شگـوفه کــرد

ریشـه گرفــته هـر چمـــن غنـــچه شگفـــته در محـــن

خوش طــرب وشــگوفه زارشگفــته شد　شگوفه کـرد

سـنـــــبل وبــــوی عنبـــــرین بادهءجـــــام انــگبـــــین

شـــور فشــانـده هر کـنار شگــــفته شــد شگــــوفه کرد

بـــــوی گـــلاب وارغــــوان چهـــچهء مســت بلـــبلان

غنــچه شـاد شـــاخـــسار شــگفـــته شد شــگـــوفه کرد

سیــــنه درید خــاک ها غصـــه گــریخـــــت زجـان ما

تازه تـــر و بنفــشه وار شــگفــته شـد شگــــوفه کـــرد

 از ره ده رســـــــــــید  یـار ،من چوســـــرود م ازبهــــار

آن  قـــد مــش چو سبزه وار شگفـــته شد شـگــوفه کــرد

 صبـــــح سحـــــر درید راز عـصـر نــــوین د مــید باز

شــعر و ترانه در بهــار شگفـــته شــــد شـــگوفه کـرد

                         محرکه

 بتابد

مکشان مـــــرا بیتــــو به کنار نا صبوری

منــــــشان زتو بســــوزم به دیار داغ دوری

به شـــبم ســــــتاره بارد اگر آن شب تو باشم

به طرب نشنید این دل که بتابد از تو نوری 

بها و یار

 یار ما یاد بـــهاری را  طــــرب سازی کند

تا سحر شب را به بیداری سخــن بازی کند

یک طرف بزم شب یار و زیک سونور ماه

سوی گلـــزاران پرســـتو شـــورو آوازی کند

آذرین دست

با آمدن بهار ســــخن میـــــریزد

از نور رخ لاله سمن مــــیریزد

افـــشانده میاید آذرین دســـــتانی

 ازنای جنون صــدای من میریزد

سبز میایی

پــــر وانه پــــر سبــــز بــــهار میایی

بر دامــــن گل تو گلعـــــذار میایــــی

شب های سرور و سبزه و زیر چنار

با د ســــت پر از ســـــتاره بار میایی

  ـ                        

 زن

 گلزار و باغ و گلشن وهم باغبـان زن است

رونـــق فـــزای زند گی  هر آرمـان زن است

  گـر زن نبود زند گــــی بود بــی صدا و شور

نظـــم صفای هستـــی و هم پاســبان زن است

********

****

*** 

 بغاوت

 بر خیــزم و بغاوت محروم جنس خویـــش

از خانه ها بیرون کنم و خود شو م به پیش

آری، زن اسیـــر ستمگـر حــــریص ننـــگ

ویران وتا نگون شـــــود این کهنـه نام کیـش

 پیوســـــته میکـــــشد ستـــــم از دار ظالـــمان

 در خشـــم  تا  مـــرده به سنــگـــسار ظالمان

 تاریـــخ تلـــخ گشـــته ســــیاه با عــــذاب تــــو 

 بنــــشانــــده پشــــت پـــردهءآزار ظـــالــــمان

در بـردگــــی هوای ســــتم میکـــــشد نفـــــس

در انــــزوای رنـــج و الـــم میکشـــــد نفـــس

در هر قدم به سنــگ خشــــونــــت زپا فــــــتد

بیــــداد را به سیـــــنه زغـــــم میکــــشد نفـس

هر کاخ  جــور ظلمتـــیان  کــــرده تا بــــنا

زن را به صدر کار هدف می بــرد چـــــرا؟

رفتــــــار و چـــادر و رخ نیــــم باز زن را

در ســـــر خط ملامــــت خود می کشد چرا؟

ظلمیـکه خانه خانه ز هر در صــدا کشـــــد

بیــداد فقـر و ذلـــت و جــور بجــــا کـــــشد

بیهــــوده در حصــار بســــوزد ز جاهــلان

 بــــر دوش خـــود عــذاب جفا از دغاکـــشد

در کنج  رنــــج خانه نشیــــند اسیــــر زن

در عـــــقده ها شکســـته سر و پاحقیر زن

دشنــام وزور گویــــی شکســــته غرور تو

در تنگـــنا به اشک تر از جان به سیر زن

 در محبـس مغـــارهء تنـــــگ هوای شا ن 

آلـــوده از سمــــوم کدورت فضــای شان

با آنکـــــه تاب خورده الـم در قــــرون ما

    آزاده سـر برآور،وبشــکــــن صدای شان    

لبخند ندیده سیــنه تو داغ ســــوخته غــــم

 افســــــرده کرده فقـــــر محبـــت وفای کم

تحقیـــر گشتـــــه طرد شده از نام زندگی

دشنـــام شنیـــــده مانده اسیرو اسیـــر هم

 واســف به این که جســم ظــریف زنانه ات

هم کـــــودک و هم کار مشقت به شـانه ات

هم کام  عیــــش میطـــلبــنداز تو هم هوس

 فرمان نبــــردی نیست ترا،جا به خانه ات 

حاصل خود

د لـــم تنگ شد ازیــن درد دل خود

ســـیاه گون ره کشید غم منزل خود

چه بــندی دل بریـــن دنـــیای رسوا

نگیری جـــز ز افسوس حاصل خود

بهانه

هنــــــگام گذر رو ی به سویم کـردی 

 با چشم سخـــن  چو گفتـگــویـم کـردی  

 با شـور وهوای مســـتی  هســـتی خود

   یک جرعه سرورمی  سبـــویم کــردی

  بســـتی تو گــــره برای پــیوســـــتن دل

  یک شـــاخه گل  بنفشـــه مـــویم کردی  

 من گم شدم و درون شــب گون حیات 

 هر خـــانه وبام جســــتــجـــویم کـردی

 با رنـــگ ســــیاه روز گار افســـــردم

تو خیره به زرد رنــگ  رویم  کـردی

 بس رود روان آب جـــویـــم گشـــــــتی   

چـون سبـــــزهء تـــرکنارجـویم کــردی

    ( یلدا ) ز سخن چــراغ دل روشـن شــــد      

 در برکه د ل تـــرانه گــویـــم کــر دی   

سطر من

 چــــقدر دم نزنم حال خرابـــــم برســید

از کفم صــبر و توان آخر تابم برســـید

سر خط سطر من آخر نشود بیتو خلاص

مانده یک لحظه نفس رفتن بابم برســـــید

 شهر تو

 رنگ شـــهر تو به بازار شدنش می ارزد

چشم آن د لشــده خمار شـــد نـش می ارزد

شهـــر بیدار دلان شهـــر پـراز شور ونوا

مرد عیار هـــمان یار شـــد نــش می ارزد

                                   آمدی

آمدی چون گل ریــحان شده در گلشـــن من

شوق شادی به لبم ، جان دهی تو بر تن من

میشوی چون نفسم گـر بدمی همـــچو صــبا

می شگوفی به چمن زار چو گل دامـن  من

افکار شب  

 نــور نتابد به سرا یی که ز اظهار شب است 

درز دیوار و در و کوچه ز افکار شب است

دســــــت گردان کند این همهمه را دور ســــیاه 

دور  این دایره تکــرار چو پر کار شـــب است

                                              نبـــض منـــی

   آن یاد  تـــرا  همیـــــشه از یادم نبــرم

 هنــــگام به غم نشــــستنم یا  سفــــــرم

درهر نفســـم چو نبــض جانـــم شده یی 

 چون دوختــه ای تــریـــشه های جگرم 

                    درد                

      منکه در آتـــش این جهنمی می ســوزم

     درد بی همدم با چشم نمــی می ســـوزم

     همـــه شب بستره سرد دلم  میمـــــیرم

     خوش دلان تا که کند کج دهنی میسـوزم

  تو

 باشد همیشه روشن و پاینده نام تو 

 لبریز از نشاط و خوشی باد جام ، تو

 دور از جفای دست سیاهان تیره دل

 باغ و بهشـــت سبز شود جای گام تو

                 ترانه خویش              

 به فصل خوش بسراید دلم ترانه خویش

به شادمانه سخن باز کند  فسانه خویـش

به بال  مرغ دلم تا رسد ز سنگ غرض 

به آسمان کبود میکشد  بهانه خویــــش 

خورشید من

 تو  پاک ترین شکوه اندیشهء من

از نور ثمر رسیده بر ریشهء من

دو دست دعا ببر به خورشید نیاز 

باشی تو همیشه سبز در بیشه من